Сачыненне на тэму ” Людзі, памятайце гэта”

.Удых…Крык нованароджанага малога. Ён з’явіўся на святло, і адразу спрабуе абвясціць аб сваім нараджэнні ўсім свеце. Яго бацькі зараз шчаслівыя. А з чаго ўсе пачыналася? З кахання. А каханне не з’яўляецца дабром? Мне здаецца, што каханне-гэта сапраўднае дабро. Бо гэтае пачуцце прымушае людзей думаць не толькі аб сабе,але і аб іншых. Сам свет становіцца больш светлым. Хочацца ўсміхацца ўсім і кожнаму. Хочацца аддаваць той свет, які ў душы, увесь да кропелькі. Усе шчаслівыя, усе каханыя, усе добрыя.
Праходзяць гады. Гэты ж маленькі чалавечак ужо ў школе. Тут мы пачынаем разумець сапраўдныя грані дабра і зла, вучымся на паразах і чужых поспехах, ствараем сваю будучыню. А робім мы сардэчна? У падлеткавым узросце мы практычна забываем аб гэтым. Шкада. Вельмі шкада. Мы пастаянна ў інтэрнэце, мы забываем, каб абдымаць нашых мам, мы не саступаем месца ў аўтобусах, ругаемся. Дзе ж тое дабро, якому нас вучылі? Няўжо згублена? Дзе чалавечак, які смяяўся пару гадоў таму самым чыстым і крыштальным смехам? Сучасны свет нібы паглынуў сардэчна. Хіба мы-людзі? Не, мы ператвараемся у цені, калі забываем аб іншых, калі мы запираем на замак прамяні сонца, якія заўседы жывуць у нас…Часам мне хочацца выйсці на плошчу і крыкнуць: “Людзі, чыніце дабро! Жывіце! Радуйцеся кожнаму дню!”… Але я разумею рэакцыю людзей. Не зразумеюць, засмяюць. Чэрствыя і няшчасныя. Але што значыць тады чалавек? Разумнае жывёла. Не вельмі прыемна, ці не праўда? Мне ўспамінаюцца словы Бетховена: “Я не ведаю іншых прыкмет перавагі, акрамя дабрыні”. Прыгожыя словы, прыгожы сэнс. Мы павінны быць добрымі, гэта наша прызначэнне. Зрабіце сардэчна прама цяпер: скажыце прыемнае слова сваім блізкім, усміхніцеся (так-так, прама цяпер!), падумайце аб тым, хто мае патрэбу ў вашай дапамогі.
Менавіта з дабра пачынаецца чалавек, менавіта з ім ен павінен прайсці па жыцці.Людзі, памятайце гэта.

Сачыненне на тэму “Хатынь”

Цяпер Хатынь – мемарыяльны комплекс (54 км ад Мінска). Гэты мемарыял быў адкрыты ў 1969 годзе на месцы спаленай вёскі Хатынь. Мемарыял размешчаны так, як калісці была размешчана вёска. У яго цэнтры знаходзіцца 6-метровая скульптура. На ёй намаляваны мужчына з хлопчыкам на руках. Гэта былі Іосіф Камінскі і яго сын. Іосіф Камінскі – адзіны выжыў пасля пажару. Ён спрабаваў выратаваць свайго сына.
Хатынь была звычайнай беларускай вёскай. У ей было 26 двароў. Цяпер на іх месцы ўстаноўлены помнікі, унутры якіх абеліскі ў выглядзе пячных труб са званамі. Яны б’юць кожныя паўгадзіны. На кожным абеліску ёсць таблічка з іменамі людзей, якія жылі ў гэтым доме. За хатамі-помнікамі, ёсць і Могілкі вёсак. Сюды з 185 спаленых вёсак была прывезена зямля, і створаны сімвалічныя могілкі. Каля Могілак вёсак ёсць Сцяна Смутку. На ёй размешчаны мемарыяльныя пліты, на якіх напісаны назвы 66 найбуйнейшых лагераў смерці.
Завяршае мемарыял плошча Памяці. У яе цэнтры растуць 4 бярозкі. Тры з іх сімвалізуюць  чалавечае жыццё. А на месцы чацвертай ёсць Вечны агонь. Ён нагадвае нам аб кожным чацвёртым загінуўшым беларусепадчас Вялікай Айчыннай вайны. Побач Дрэва жыцця са спісам 433 вёсак, якія былі спалены фашыстамі.
У апошнія гады тут адкрыліся невялікі музей і фотавыстава.

Сачыненне на тэму “Апісанне помніка”

Нясвіжскі замак – палацава-замкавы комплекс, змешчаны ў паўночна-усходняй частцы горада Нясвіжа Мінскай вобласці Беларусі. У XVI-XIX стагоддзях – цэнтр Нясвіжскай ардынацыі і рэзідэнцыя яе ўладальнікаў з роду Радзівілаў.

У пачатку XVI стагоддзя ранейшыя уладальнікі Нясвіжа Кішкі пабудавалі драўляны замак на месцы Старога парку, паўночней сучаснага замка. Пасля пераходу Нясвіжа пад уладу Радзівілаў замак быў перабудаваны. Як мяркуецца, гэта адбылося ў 1547 годзе па ініцыятыве Мікалая Радзівіла Чорнага і па праектах галандскіх ваенных інжынераў. На гравюры Нясвіжа Томаша Макоўскага пачатку 1600-х гадоў драўляны замак яшчэ існуе, але называецца ён «домам старасты» ; да сеённяшняга дня гэта збудаванне не захавалася. 7 мая 1583 года Мікалай Радзівіл Сіротка заклаў каменны замак на поўдзень ад драўлянага. Менавіта гэты дзень традыцыйна лічыцца датай заснавання замка.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Чалавек – гаспадар зямлі”

«Чалавек жыве на зямлі, на сваей зямлі, на сваей малой радзіме. Мы жывем у горадзе Віцебску – гэта і ёсць наша малая радзіма. Нас акружаюць лясы, палі, рэкі, азёры, сады. Гэта наша прырода. Яна дае нам ежу, вопратку, сагравае нас… Прырода наша шчодрая і адорвае нас усім тады, калі мы яе беражэм. Чалавек у прыродзе з’яўляецца гаспадаром, таму што ён валодае гэтымі багаццямі, карыстаецца імі, – так я разумею слова «гаспадар».- але сапраўдны гаспадар павінен абавязкова працаваць, каб зямныя скарбы не толькі кончылася, але і служылі нашым нашчадкам».
Continue reading

Сачыненне на тэму ” Мае адносіны да роднай мовы”

У кожнага чалавека ёсць свая родная мова. І кожны ўлічвае сваю кропку гледжання аб ёй. Я лічу, што ў мяне нядрэннае стаўленне да маёй роднай мовы. Не скажу, што я лічу яе сваёй любімай, але стаўлюся да яе добра. Многія людзі задумваюцца, навошта ў кожнага народа існуе свая родная мова. Я лічу, што яна патрэбна для таго, каб забяспечваць ўзровень сваёй роднай краіны. Напрыклад, Англія лічыцца самай адукаванай краінай свету. Расія, вядома, таксама адукаваная. Кожны мае меркаванне аб сваёй краіне і роднай мове. Мае стаўленне да мовы, тлумачыцца тым, што я лічу мой народ лепш, нягледзячы не на што.Беларуская мова- багатая мова, бо гэта мова майго народа, мова саёй краіны.І мне да падобы родная мова, яе я незабуду вавек. Мае адносіны да роднай мовы выдатныя, я паважаю і люблю сваю мову, мову маіх бацькоў і прадзедаў.

Сачыненне на тэму “Апісанне помніка Янку Купалу ў Ляўках”

Парку, які носіць імя выдатнага беларускага паэта, да Другой Сусветнай вайны не было. На гэтым месцы ў лукавіны ракі Свіслач стаялі маленькія адно, і двухпавярховыя дамы. Гэтая мясцовасць часта подтапляецца вясновай паводкай. Увесь гэты квартал у час вайны быў разгромлены.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Дзікае паляванне караля Стаха”

Аповесць «Дзікае паляванне караля Стаха» для мяне гэта быў цалкам незнаёмым творам, і я дзеля цікавасці пачала чытаць… Адарвацца ўжо не змагла. Як – быццам нырнула ў глыбіні Чорнага возера. І пакуль не дачытала да канца, пакуль аўтар не раскрыў таямніцу дзікага палявання, было адчуванне, нібы я выкручваюся ў гэтай жудаснай чорнай жыжцы, і ніколі ўжо не адчую цвёрдую глебу пад нагамі, ніколі не ўбачу сонечнае святло…
Continue reading

Сачыненне на тэму “Мая хатняя жывёліна”

Я даўно марыла пра сабаку. І вось тры гады таму мая мара спраўдзілася: мы купілі шчанюка. Ён быў зусім маленькім, пухнатым і вельмі пухлым. Колер – чорны, і толькі на грудзях малень-кі беленькі «крыжык». Таму мы і вырашылі назваць яго Блэк, што ў перакладзе з ангельскага значыць «чорны». Ён быў такі прыгожанькі, што з ім увесь час хацелася гуляць.
Прайшло тры гады. З майго маленькага шчанюка вырас вялікі сабака. У яго густая доўгая поўсць, вялікія карыя вочы і вельмі вострыя зубы. Вастрыню гэтых зубоў я не раз адчуваў на сабе. Блэк хоць і добры і ласкавы сабака, але не любіць, калі яго дражняць. Ён разумны і выхаваны. Блэк жыве ў нас на дачы, і, калі мы прыязджаем, вельмі рады нашай сустрэчы. Сваю радасць ён праяўляе вельмі бурна.
Мы любім хадзіць з ім на прагулкі да ракі. Падчас прагулак Блэк любіць гуляць. Адзіны яго недахоп – ён не любіць купацца.
Калі я доўга не бачу свайго ўлюбенца, то вельмі сумую. Мы вельмі любім сваю сабаку, а яна любіць нас.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Бывай школа!”

Калісці нашы мамы і таты, бабулі і дзядулі прывялі нас у першы клас. Школьная лінейка з першым званком застануцца ў памяці на доўгія гады. Першая настаўніца, строгая, але справядлівая, павяла нас па, здавалася вялізным і бясконцым, школьным калідоры ў наш клас, які стаў другім домам на чатыры гады.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Узаемаадносіны да жывёл”

Чалавек і прырода ўзаемазвязаныя. Гэта было заўсёды. Першабытныя людзі настолькі дрыгатліва ставіліся прыродзе, што абагаўлялі яе. І агонь, і вада, і зямля, і неба… Усе стыхіі бачыліся першабытнаму чалавеку боствамі. Ды і расліны, і жывёлы, і птушкі. Гэта трапяткое стаўленне да прыроды і зараз цепліцца ў душы кожнага чалавека. Напрыклад, мае стаўленне да ластавак. Я вельмі люблю ластавак. Прыязджаю ў вёску да бабулі, адкрываю скрыпучую драўляную брамку, абдымаюся з бабуляй, п’ю з ёй гарбату, а потым – да ракі. Ластаўкі ўжо там. Яны кружацца так нізка, што крыламі быццам бы датычацца вады. У гліне стромага супрацьлеглага берага гнёзды ластавак. Там яны выкормліваюць сваіх птушанят. Жывая прырода дзіўная. А яшчэ, я ведаю, прырода лечыць. Тыя ж сабакі і коткі. Дыханне сабак, як высветлілі навукоўцы, стварае ў кватэрах і дамах антымікробную сераду. Не дарма ж нашымі продкамі складзеныя прымаўкі: “Котка на хворае месца кладзецца”, “Сабака лізнула – усе хваробы вылечыць”. І як шкада, што ў наш час адносіны чалавека да прыроды сталі такімі бязлітасна-спажывецкімі. Чалавек высякае лес, выкідвае ў атмасферу забруджвальныя рэчывы , атручвае ваду азёр, рэк і мораў. Хіба гэта дапушчальна? Бо мы жывем ад прыроды, дыхаем яе паветрам, сілкуемся яе пленам. І ці надоўга хопіць прыродных рэсурсаў пры такім іх непрадуманным дзікунскім выкарыстанні? Можа, на наш век хопіць. А нашы дзеці? Я ведаю, многія людзі, у прыватнасці, пісьменнікі, змагаліся і змагаюцца за прыроду. Вось, напрыклад, вядомы пісьменнік Чынгіз Айтматаў у сваім рамане “Буранны паўстанак” піша пра высыхаючы Арал, зменлівым у горшы бок клімаце, скудеющей зямлі. Яшчэ Айтматаў прапануе нам спосабы выкарыстання прыродных багаццяў. Прыроду трэба берагчы. Чалавек павінен жыць у гармоніі з прыродай. Павінен быць «царом прыроды», а састаўной яе часткай. Бо прырода і ёсць наша Радзіма. Як сказаў выдатны пісьменнік Прышвін: “Ахоўваць прыроду – значыць ахоўваць Радзіму”. Так давайце ж прыслухаемся да гэтай мудрай рады.
Ва ўсіх людзей стаўленне да жывёл рознфе, хтосці жорсткі з імі, а хтосці наадварот. Жывёлы гэта таксама нейкія людзі, толькі целасклад у іх не такі як у чалавека.По сэнсу наогул жывёл, можна змясціць у кнігу рэкордаў Гінэса па іх учынкам і дасягненнямЖывёлы вельмі разумныя істоты яны так жа як чалавек могуць разважаць,думаць,гаварыць толькі кожны на сваёй мове.Хтосці думае зусім наадварот,але каму тое прыходзіць у галаву зусім чаго другое.я лічу што з жывёламі трэба ставіцца лепш і дабрэй яны ж усе ж такі таксама жывуць і дзеляцца з намі шчасцем і радасцю.