Сачыненне на тэму “Вобраз Бандароўны”

Бандароўна – мужная і вольналюбівая дзяўчына. Яна мае палымяную душу, прыгожы твар і цудоўную знешнасць. Людзі пра яе казалі як пра нейкае цуда. Бандароўна валодае смеласцю, непакорлівасцю, гордасцю. Характар украінскай дзяўчыны просты і у той жа момант яна мае пачуццё уласнай чалавечай годнасці.
Continue reading

Сачыненне на тэму ” Бандароўна”

Янка Купала прысвяціў сваю паэму “Бандароўна” гераічнаму мінуламу украінскага народа. У тыя далёкія часы вельмі цяжка жылося украінскаму і беларускаму народу.Сяляне цярпелі не толькі нацыянальны і феадальны прыгнёт, а нават былі пазбаўлены усялякіх чалавечых праў.
Continue reading

Сачыненне па твору “Momento mori”

«Мементо моры» – «Памятай аб смерці», вось гэты крылаты лацінскае выраз можна лічыць дэвізам еўрапейскай культуры аж да Новага Часу… Янка Брыль таксама у сваім апавяданні закранае гэту тэму. Смерць – гэта спыненне існавання арганізма, цела. Я веру ў душу, яна дакладна ёсць. І яна не памірае. Я не вельмі пабожны чалавек, але веру, што замагільны свет існуе. Так што жыцце пасля смерці працягваецца, але мае іншы выгляд, невядомы нам, жывым. Падрыхтавацца да смерці немагчыма. Яна заўсёды побач. Жыццё кожны дзень канчаецца для каго-тое, а для каго-то пачынаецца. І невядома, калі прыйдзецца пайсці .Камень паваліўся ўніз. Нага застыла ў паветры. Чалавек пахіснуўся. Але ўтрымаў раўнавагу. Ухапіўся за нітачку жыцця. І як быццам яна зноў набыла сэнс. Сэнс жыцця яшчэ не страчаны. Ён яшчэ малады. Наперадзе столькі часу, мараў, жаданняў, кіданняў. Шуканняў. Ды што там казаць. Хіба пошук сэнсу жыцьця – гэта праблема? Філасофія, ды і толькі. Эээх! А камень – можна хутка наступіць на іншы. Форма дазваляе. Раз – і вось ужо іншая нага на вазе. І так усе жыццё. З дня ў дзень. Чалавек шукае сэнс жыцця. Чалавек прачынаецца і, здзяйсняючы аднолькава звыклыя рэчы, атрымлівае аднолькавы вынік: порцыю адабрэння, порцыю ўзнагароджання і порцыю задавальнення. І ў чарговы раз балансуе на грані. І толькі зрэдку нейкі ўнутраны голас дае аб сабе ведаць: мітусня, карцінкі змяняюць адзін аднаго, што-то адбываецца, а які ж усе-такі сэнс жыцця і смерці чалавека?Жыццё сапраўды поўная скарбаў. Для тых, хто ўмее бачыць іх. І навучыцца гэтаму можна раней, чым з’явіцца жаданне спыніць пошукі таго, што магло б стаць кропкай апоры. Задавальненне не даступна толькі тым, хто любіць балансаваць на грані. З кропкай апоры прыходзіць якасна іншае асалоду. І не кожны чалавек зможа зрабіць дзеля другога чалавека учынак. Аднак у апавяданні мы бачым, што такі чалавек існуе. Гэта пячнік. Зондэрфюрэр дорыць яму жыццё, аднак пячнік памятае пра сваіх родных і просіць жыццё для іх. Аднак ён гарыць, а мог застацца жывым. У вобразе печніка пісьменнік паказвае сапраўднага байца за родных людей і радзіму, які не шкадуючы сябе пойдзе за другіх.

Сачыненне на тэму “Вобраз Незнаёмага” з твору “Раскіданае гняздо”

Сымон разам з Незнаёмым збіраецца на сход. Вобраз Незнаёмага прадстаўлены пісьменнікам як увасабленне духоўнай моцы і сілы беларускага народу, адвечнай яго мудрасці. У вобразе Незнаёмага пісьменнік апісвае народны аптымізм, што чалавеку ніколі не трэба здавацца. Трэба гнаць тых, хто радзіўся ў ярме. Вобраз Незнаёмага у драме з’яўляецца самым філасоўскім і парадаксальным.Вобразам Незнаёмага пісьменнік паказвае чытачам, тое, што калі разбурана гняздо, чалавек не павінен пакладаць рукі, а наадварот ён павінен жыць далей і змагацца з тым што атрымалася.Мудрасць Незнаёмага – гэта мара жыць і выжыць у любой сітуацыі.

Сачыненне на тэму “Летняя ноч”

Ноччу свет людзей замірае. Адзін за іншым згасаюць вокны дамоў, пусцеюць вуліцы і дарогі. Адзінокія ліхтары асвятляюць невялікія астраўкі прасторы.

Вакол пануе цемра, а ў небе запальваюцца мірыяды зорак. Бліжэй да паўночы неба ў адным месцы святлее, бледнае зарыва паступова разгараецца. Праз некалькі хвілін з’яўляецца поўня, на якой нават з зямлі бачныя дзіўныя малюнкі, створаныя рэльефам яе паверхні. Хто бачыць там твар чалавека, хто дзіўных жывёл або яшчэ што-нешта іншае.
Continue reading

Сачыненне “Рысы характару Ірынкі” па твору “Алені”

У творы “Алені” Івана Пташнікава мы знаёмімся з дванаццацігадовай дзяўчынай, якую завуць Ірынка. Дзяўчынка жыве ў Бярэзаўцу разам з сваімі бацькамі. Жыла гэта сям’я ў лесе, бо бацька Ірыны быў лесніком.Ірынкі падабадлася жыць у лесе, яе вабіла навакольнае асяроддзе, яна любіла прападаць часмі на прыродзе, назіраць за светам.
Continue reading

Сачыненне на тэму “На досвітку”

Вось і адыходзіць ноч, змяняючыся прадсвітанным змярканнем. З серай цемры паступова праступаюць няясныя абрысы навакольнага свету – сілуэты дамоў, дрэў. Неба на ўсходзе святлее. Вакол пануе сонная цішыня.
Светлае пляма на даляглядзе становіцца больш і больш. Дзьме легкі ветрык. Ранішняя прахалода сцелецца над зямлёй. Прырода замірае, быццам рыхтуючыся да цуду. Усё выразней становяцца навакольныя прадметы, усе далей відаць.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Летні лагер”

Гэтым летам са мной адбылося вельмі шмат падзей. Гэта былі і прыемныя і хвалюючыя моманты. Але вельмі многія рэчы, якія я выпрабавала на сабе за гэтыя тры месяцы, пакінулі на мне глыбокі след.
Я паехала ў летні лагер. Я да гэтага ніколі не ездзіла у лагер і адкрыта перажывала –  мне трэба было прыбыць у асяроддзі людзей, якіх я раней не сустракала, навучыцца мець зносіны і сябраваць, а таксама дзяліцца сваімі думкамі талентамі і прапановамі. Прызнацца шчыра – я не магу назваць сябе замкненым чалавекам. Але і на кантакт іду не з усімі. Аднак, па рашэнні маёй маці, быў адназначны вердыкт : ехаць! Ехаць, хаця б для таго, каб развіць свае навыкі зносін.
Калі я прыбыла на «месца дзеяння» я ўбачыла ўзрушаючую карціну. Я ўбачыла лес, які размясціўся недалёка ад нашага лагера. Удалечыні відаць была рэчка, водная роўнядзь якой была вельмі ціхай і спакойнай. Паветра была чароўнае.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Птушкі – нашы сябры”

Холад і бяскорміцы выцясняюць птушак з лесу. Вось і накіроўваюцца яны да чалавечага жытла. На маім балконе шмат кармушак. Акрамя агульнай птушынай сталоўцы, дзе кормяцца і галубы і вераб’і, я стаўлю кармушкі спецыяльна для сініц.
Прылятаюць на балкон маскоўкі, гаічкі, лазарэўкі. Некаторыя сініцы ўжо прымаюць пачастункі з рук. Вядома, трэба набрацца цярпення, каб прыручыць іх. Я стаў падкідваць у кармушку самы любімае ласунак-мучных чарвякоў. Паступова сінічкі прывыклі да маёй прысутнасці. І вось ужо я працягваю ім корм на звычайнай вучнёўскай лінейцы, вось яны бяруць чарвяка з пінцэта. І, нарэшце, тыдні праз дзве – радасць! – птушкі зусім даверыліся мне. Першай склюнула чарвяка з далоні маскоўка, затым сінічка. Неўзабаве і другія птушкі паверылі у дабрыню чалавечых рук. Чыжы, чачоткі нягожа прылятаюць на балкон, толькі ненадоўга. Для іх заўсёды знойдуцца ў лесе насенне бярозы, вольхі, елкі, хвоі, лістоўніцы. Ды і сарняковых траў, насеннем якіх яны кормяцца, таксама поўна. Наведваюць балкон і снегіры. Праўда, каноплямі ды сланечнікамі не ўдалося іх занадзіць. Тады я нарыхтаваў рабіну, глог, каліну, барбарыс. Сакавітыя пэндзлі гэтых ягад змацаваў тонкай дротам і з надыходам маразоў развесіў на балконе. Першымі прыляцелі  снегіры. Больш за ўсё ім спадабалася рабіна, і я даверху напоўніў ёю звычайную клетку. Спачатку птушкі клявалі рабіну, высоўваўшыся з-за металічныя дубчыкаў. Нарэшце адзін з снегіроў усё ж адважыўся заляцець у клетку.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Што я ведаю пра вайну”

Мая першая настаўніца шмат расказвала нам аб Вялікай Айчыннай вайне. Кожны год 9 Мая мы з ветэранамі вайны ўскладалі кветкі на магілу невядомага салдата. А потым яны дзяліліся з намі ўспамінамі аб ваенным часе. У мяне няма дзядуль і бабуль, якія змаглі б расказаць пра вайну. Маёпакаленне не ведае ўсіх жахаў, якія давялося перажыць людзям старэйшага пакалення падчас вайны. Але я спытала ў мамы, што яна ведае аб вайне. Калі ў мірнае жыцце людзей ўрываецца вайна, яна заўсёды прыносіць гора і няшчасце. Рускі народ зведаў на сабе нягоды шматлікіх войнаў, але ніколі не схіляў галаву перад ворагам і мужна пераносіў усе нягоды. Вялікая Айчынная вайна, якая доўжылася пяць доўгіх гадоў, стала сапраўднай трагедыяй для многіх народаў і краін, а для Расіі асабліва. Фашысты пераступілі законы чалавечыя, таму апынуліся самі па-за усялякіх законаў. На вайне праявіліся лепшыя чалавечыя якасці: смеласць, мужнасць, самаадданасць, любоў да Радзімы. Вайна не можа згубіць сумленнага, высакароднага чалавека, яна толькі раскрывае лепшыя якасці яго душы. Так ужо гістарычна склалася, што вайна – гэта справа мужчынская. Але яна не абышла бокам і рускіх жанчын, фашысты прымусілі ваяваць і маці, сапраўдных і будучых, у якіх самай прыродай закладзена нянавісць да забойства. Стойка працавалі жанчыны ў тыле, забяспечваючы фронт адзеннем і харчаваннем, заляцаючыся за хворымі салдатамі. Ды і ў баі жанчыны не саступалі дасведчаным байцам па сіле і адвазе. Вайна несла смерць мільёнаў ні ў чым не вінаватых жыццяў маці і дзяцей, якія спрабавалі хоць як-то процістаяць “чорнай чуме”. Мая мама вучылася ў Ленінградзе. Яна шмат ведае аб гэтым горадзе. І яна распавяла мне, што давялося перажыць людзям у блакадным Ленінградзе ў час вайны. Цяпер пра гэта нагадвае помнік, пастаўлены абаронцам горада.. Ніколі не забудзем мы дзяўчынку Таню Савічаву, дзённікі якой сталі абвінаваўчым актам на Нюрнбергскім працэсе супраць фашызму. У гэтым годзе ўсе людзі свету святкуюць 70-годдзе Вялікай Перамогі – перамогі над фашызмам, перамогі дабра над злом. Людзі перажылі страшную вайну, можа быць самую страшную і цяжкую па сваіх ахвяр і разбурэнняў за ўсю гісторыю чалавецтва. Але яны ніколі не забудуць пра сваіх герояў. З кожным годам мы ўсе далей і далей адыходзім ад ваеннай пары. Але час не мае ўлады над тым, што людзі перажылі ў вайну. Іх подзвіг бессмяротны, так як будзе жыць у стагоддзях. Сумна бачыць цяпер нямоглых старых, ўспаміналі сваю слаўную маладосць, плачуць аб загінуўшых таварышах. Разумееш, як кароткая і ўразлівая чалавечая жыццё і як усе-такі шмат можа зрабіць чалавек, і аддаць свае жыццё ў імя шчасця іншых. Мы не маем права забываць іх, адстаялі свабоду і незалежнасць народаў. І не толькі памятаць, а быць дастойнымі іх подзвігу, не дапусціць паўтарэння ўжо сучаснай вайны. Менавіта аб гэтым марылі байцы Другой Сусветнай, яны марылі, каб тая вайна стала апошняй. Але як гэта зрабіць? ! Хіба гэта магчыма? ! Так, калі аб’яднаць усе добрыя сілы на Зямлі. На гэта не шкада патраціць жыццё, дорачы людзям свет.