Сачыненне “Дзіцячыя мары”

Калі я быў зусім маленькім, то і мае мары былі дзіцячымі і смешнымі. Напрыклад, я хацеў пабываць у гасцях у Карлсана, на даху. Або мець чароўную палачку, каб адным узмахам выконваць свае шматлікія жадання.

Потым я захацеў ровар, сабаку і мабільны тэлефон, прычым усе адразу. У гэты час моцна захварэў мой дзядуля, і мая сям’я імкнулася любымі сродкамі дапамагчы яму. Мне раптам стала так страшна, што дзеда не стане. Майго знакамітага, гераічнага, самага роднага чалавека, які сваім бязмежнай мужнасцю здабыў для ўсіх нас перамогу ў Вялікай Айчыннай Вайне. Успаміны аб вайне заўсёды слязілі яго строгія вочы. Шматлікія аскепкі баявых раненняў пастаянна турбавалі яго, але каб дзед скардзіўся?! Ніколі! Гэта было не ў яго характары.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Заход”

Кожны дзень пакідае ў нас у душы незабыўнае ўражанне. Часам нам здаецца, што жыццё сумнаё і звычайнаё. Сонца ўзыходзіць і заходзіць не пакідаючы нічога, што магло б нам запомніцца. Але ўсе ж мы адчуваем радасць, не разумеючы чаму. А ўсе таму, што нават нязначнае зносіны з прыродай, нават проста яе ўспрыманне, дорыць нам радасць. Напэўна, таму, што прырода – гэта непачаты крыніца прыгажосці, якая не можа пакінуць абыякавым нават самага чэрствага чалавека.
Continue reading

Сачыненне на тэму ” З вуст ветэрана”(апавяданне пра вайну)

Вайна! Гэта слова выклікае жах, неапісальны страх. Я шмат чуў і чытаў пра вайну; ведаю пра мільёны загінулых людзей, аб тысячах разбураных гарадоў і вёсак, але ўсё, што я адчуваю, не параўнаецца з тым, што было на самай справе. Холад, голад, разруха і смерць – як гэта жудасна! Усе гэта я зразумеў з апавяданняў і ўспамінаў ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны.
Я хачу расказаць аб адным з іх – ветэране Сакураву Аляксандру Аляксеевічу. Да гэтага часу памятае Аляксандр Аляксеевіч свае першае заданне.
Ішоў 1942 год. Стаяў люты мароз. Мерзлая зямля была нібы каменная. Партызаны-разведчыкі, сярод якіх быў Аляксандр Аляксеевіч, атрымалі асаблівае заданне – падарваць нямецкі эшалон з танкамі. Паўзком па глыбокім снезе, байцы падабраліся да высокай насыпы і залеглі. Малады хлопец Аляксандр, амаль хлапчук, поўз яшчарку, амаль не пакідаючы за сабой следу. Ён счакаў, моцна замерзшы і сціскаючы аўтамат, калі пройдзе вартавы, і бягом кінуўся да рэек. Раздзіраючы снег нажом і рукамі, ён заклаў выбухоўку і споўз з насыпу. Яго падхапілі таварышы і сталі адыходзіць да лесу. Ад холаду перахапіла дыханне. Праз некалькі хвілін паказаўся цягнік. І раптам паравоз падскочыў, сыходзячы пад насып, а за ім пайшоў і ўвесь эшалон. Грукатаў і рыпела жалеза, дзіка крычалі салдаты. Семдзесят танкаў было знішчана.
Заданне было выканана.
У цяперашні час Сакураву Аляксандру Аляксеевічу споўнілася восемдзесят шэсць гадоў. Часта нагадваюць аб сабе раненні, атрыманыя падчас Вялікай Айчыннай вайны. Але не здаецца стары ветэран.
Не стаў ён Героем Савецкага Саюза, не здзейсніў ніякага гучнага подзвігу. Няма яго імя ні ў газетах, ні ў кнігах. Такіх ваяроў на вайне былі сотні тысяч. Але як і ўсе яны, ён набліжаў Перамогу, крок за крокам, метр за метрам вызваляючы родную зямлю.

Сачыненне на тэму “Майскі дзень”

Надыходзіць вясна, усё навокал ажывае, квітнее і пахне. Самы прыгожы месяц вясны гэта май, так як прырода ўжо пахне зелянінай. Майскі дзень асабліва прыгожы; чыстае блакітнае неба над галавой, лёгкі ветрык, свежае паветра і смарагдавыя дрэвы.

У майскі дзень трэба пастарацца ўлавіць імгненне вясны, якая праходзіць вельмі хутка, і атрымаць асалоду гэтым імгненнем, ўвабраць у сябе усю красу гэтага дня.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Маё разважанне наконт сучаснай беларускай паэзіі”

Сучасная беларуская паэзія пачынае свой адлік з пяцідзесятых гадоў. Грамадска –сацыяльны уздым аказаў вялікі уплыў на яе дальнейшае развіццё. Сучасную беларускую паэзію цікавіць чалавек сваімі перажываннямі, чалавек – гэта стваральнік матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей. Многія сучасныя паэты закрануюць маральна-этычныя праблемы. У паэзіі мы сустракаем глыбокую трывогу пісьменікаў за стан прыроды, роднага краю, кавлка зямлі. Кожны беларускі паэт мае сваю тэматыку і свой стыль. Кожны  з іх па-свойму глядзіць на навакольнае асяроддзе. Беларуская паэзія на сёняшні час знаходзіцца ў творчых пошуках. Асновай творчасці паэтаў з’яўляецца праблематыка грамадства, мінулае і будучае дзейнасці чалавека,  прырода. Яркая індывідуальнасць з’яўляецца лірычным героям сучаснай паэзіі Беларусі. Паэт стварае свой вобраз, праз які імкнецца перадаць нешта дзіўнае і новае да свайго чытача. Сучасная беларуская паэзія выпрабоўваецца не толькі каханнем, а яшчэ шчырасцю і марай лепей жыць.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Вобраз Міканора у рамане Людзі на балоце”

Трагікамічным эпізодам у творы “Людзі на балоце” з’яўляецца эпізод, калі Міканор вырашыў навесці парад і новы лад. Страшэнным брудам Міканор абураўся у хатцы Зайчыка. І тут ён сутыкнуўся з умовамі антысанітарыі,  дзеці Зайчыка заўсёды былі недагледжаны і часам елі з аднаго карыта з свіннямі.Стаў зорным час карэннага пералому для Міканора, бо ён меў актыўнасць, схільнасць да лідэрства, жаданне жыць лепей, мець неўтаймоўную энергію. Міканор жадаў змяніць усё вакол сябе, усю навізну жыцця ён упітвае у сваю душу, быццам бы як губка ваду. І ён не вельмі разумее ці з’яўляецца гэта новае добрым і лепшым. Не хістаецца Міканор, не вагаецца.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Экскурсiя ў Нацыянальны мастацкi музей Рэспублiкi Беларусь”

Аднойчы мы усім класам адправіліся на экскурсію ў Мастацкі музей у Мінску (афіцыйная назва – Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь).
У музеі знаходзіцца выстава «Праваслаўны свет. Вобраз Ісуса Хрыста ў іканаграфіі Усходняй Еўропы». Выстава дзейнічае з верасня 2013 г.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Грыбны дождж”

Гэтым летам я адпачываў у вёсцы. Быў сонечны дзень і ў мяне быў добры настрой. На блакітным небе амаль не было аблокаў. І раптам… кап… кап… Іскрыстыя кропелькі вады сталі падаць, абуджаючы ўсе вакол. Дожджык застукаў па даху, прамыў лісце ў садзе, заплескался ў лужынах. Мне зараз жа захацелася кінуцца ў скокі разам з ім. Я выйшаў з хаты і цёплыя кроплі сталі падаць мне на твар, і рукі. Нашы курачкі таксама выйшлі пагуляць з летнім дожджыкам. Мама сказала, што такі дожджык называецца грыбны, так як ён цеплы і цярушыць калі свеціць сонца. Я падышла да акна і ўбачыла паляну азораныя сонцам. Паеўшы і апрануўшыся я пайшла гуляць на вуліцу. Збірала кветкі, ганялася за матылькамі…
Continue reading

Сачыненне на тэму “Яны змагалісь за Радзіму”

Ніхто ўжо і не распавядзе нам аб тым, што адбылося ў першай палове 20 стагоддзя. Таму як час ідзе, а тыя, хто стараўся зберагчы будучыню нашай краіны, ўжо патроху адыходзяць з жыцця. Цяпер ужо практычна і няма каму сказаць: «А вы памятаеце…», але ўсе роўна мы ведаем і памятаем тых, хто змагаўся за Радзіму, хто аддаў свае жыццё ў імя светлага і свабоднага будучага, хто, не шкадуючы сіл і крыві, стараўся абараніць сваіх дзяцей і ўнукаў. Кіраваныя адзіным імкненнем і мэтай перамагчы любым коштам, ваяры Савецкага Саюза рашучым крокам ішлі на бой. Наступаючы на горла арміі, нямецкія акупанты, не шкадавалі нікога: ні маладых хлопцаў і дзяўчат, ні пажылых людзей, ні дзяцей.Адалеўшыя прагнасцю і імкненнем да заваявання ўсе большай прасторы, яны выпальвалі і знішчалі усё на сваім шляху. Аднак, адважныя і самаадданыя байцы Савецкай арміі, не баючыся страціць свае жыцці, ішлі наперад і наперад, прыкрываючы грудзьмі родную зямлю. І яна іх прымала, як маці, як бацькоўскі дом. Яна вяла іх наперад да мэты, часам хавала іх у акопах. Але ніколі не аддавала. Таму воіны засталіся ёй верныя, таму, не шкадуючы жывата, падалі на амбразуру і вялі бой да апошняй кроплі крыві, да апошняга ўздыху, да апошняй малітвы. І іх пачулі, і іх просьбы пачулі…Вось такія яны – нашы героі… Колькі ж невядомых салдат засталося ляжаць у зямлі, да гэтага часу абдымаючы і абараняючы яе сваей грудзьмі. Ніхто не памятае, ды і наўрад ці ведае іх імёнаў, але кожны ўдзячны ім за захаваную нам жыццё. Шмат і тых, хто дажыў да нашых часоў, толькі яны здольныя расказаць нам пра самых страшных і бударажыць свядомасць успамінах, якія засталіся самым моцным і не сціраючым адбіткам на іх жыццёвым шляху.Яны перажылі столькі страт, што да гэтага часу не могуць паверыць, што ўсе ўжо скончылася, што ўсе гэта спынілі яны – тыя, хто змагаўся за Радзіму.

Сачыненне на тэму “Вайна ў маёй сям’і”

9 Мая – свята Вялікай Перамогі. Яго адзначае ўся краіна. На гэтай вайне загінулі мільёны людзей. Гэтая вайна зачапіла горам кожную сям’ю ў краіне. Трэба ведаць і памятаць пра тых, хто здабыў гэтую перамогу.
Я хачу расказаць пра свайго прадзядулю, удзельніку Вялікай Айчыннай вайны. Яго клічуць Петр Васільевіч Кузняцоў. Ён чалавек з працавітай сялянскай сям’і.
Калі пачалася вайна, Пятру было семнаццаць гадоў. Бацька і старэйшы брат пайшлі ваяваць. Пётр стаў курсантам Цюменскага ваеннага вучылішча. Затым у складзе трыццаць першай арміі Заходняга фронту малады камандзір стралковага аддзялення Кузняцоў прыняў удзел у баях. У адным з баёў яго раніла. У дзень яго васямнаццацігоддзя ён даведаўся, што прадстаўлены да медаля «За адвагу». Гэта была першая вайсковая ўзнагарода маладога байца.
У цяперашні час прадзядуля з’яўляецца інвалідам Айчыннай вайны, мае ўзнагароды – ордэн «Айчыннай вайны I ступені», медаль «За Перамогу над Германіяй» і юбілейныя медалі.
Пайшоў на вайну і малодшы брат Аркадзь. Ён таксама быў паранены ў баях. Пётр і Аркадзь вярнуліся з вайны, а вось іх бацька і старэйшы брат загінулі ў баях за Радзіму.
Атрымаць перамогу дапамаглі сваёй працай і ў тыле. Працавалі ўсе пад лозунгам «Усе для фронту! Усе для перамогі!». Нялегкая доля упала на плечы жанчын, старых і дзяцей. Не пакладаючы рук, не шкадуючы сябе – на заводах, палях і шахтах – працавалі ўсе, хто мог, набліжаючы Перамогу. Нават дзеці і падлеткі працавалі нароўні з дарослымі. Абедзве мае прабабулі былі ўзнагароджаны медалямі «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне».
Цяпер мой прадзед жыве ў горадзе Мінску. Яму ўжо восемдзесят пяць гадоў, але ён працягвае працаваць. Петр Васільевіч ўзначальвае Гарадскі савет ветэранаў вайны і працы. Ён часта сустракаецца з моладдзю, яго запрашаюць у школы і вучэльні, дзе ён распавядае пра баявую маладосць, узгадвае тых, хто не вярнуўся з вайны. У гэтым годзе яго запрасілі на Парад Перамогі ў Маскву. Самая галоўная мара прадзедаў аб тым, каб ніколі больш на Зямлі не было войнаў, каб ніколі не гінулі ў баях людзі.
Я ганаруся тым, што са старэйшага пакалення маей сям’і можна браць прыклад. Я жадаю свайму прадзед заставацца здаровым, бадзерым, патрэбным сваім родным і усім, хто яго ведае. Мы памятаем подзвіг яго пакалення.
Вайна – гэта самае цяжкае і страшнае выпрабаванне ва ўсе часы і для ўсіх народаў, але самай жахлівай была тая вайна, Вялікая Айчынная. Шмат перанесла на сваіх плячах тое пакаленне. Мне не хацелася б, каб наша пакаленне ці тое, якое будзе жыць пасля нас, перажыў падобнае выпрабаванне. Свет трэба берагчы любым коштам.