Сачыненне на тэму “Дом маей мары”

Галоўнае ў доме маёй мары  гэта прыгажосць і зручнасць. Вось якім я ўяўляю сабе свой будучы дом . Я мару жыць у прыватным доме дзе -небудзь на ціхай ўскраіне горада. У мяне будзе аднапавярховы дом з усімі сучаснымі выгодамі і прыгожым садам.  Там будзе кухня, ванная, пярэдні пакой, гасцёўня, дзве спальні і кабінет, дзе я змагу працаваць .
У гасцінай дома маёй мары будзе стаяць канапа, два крэслы, тэлевізар і стэрэасістэма . На падлозе будзе ляжаць сімпатычны мяккі дыван светлага колеру. Сцены будуць абклееныя светлымі шпалерамі, каб пакой адчуваўся прасторным. Вялікая люстра будзе асвятляць пакой.
У кабінеце я б хацеў мець стол з мноствам скрынь і зручнае крэсла. На сценах будуць паліцы для кніг і сувеніраў. Наўтбук з інтэрнэтам абавязковыя для таго, каб гэта было ідэальным працоўным месцам. Таксама я б хацеў і адпачываць у кабінеце, таму там будзе маленькая сафа ў куце. Мне падабаюцца карціны, таму я, верагодна, павешу некалькі з прыгожымі краявідамі на сцяну. Каб зрабіць кабінет утульным, я пастаўлю кветкі на падаконнік.
Я хачу, каб у маёй кухні было ўсё неабходнае абсталяванне:печка , халадзільнік, міксер. Мне падабаецца , калі шафы не займаюць шмат месца і прыгожыя па дызайне .
Шмат прыгожых раслін і кветак будуць упрыгожваць лужок перад хатай , і шмат карысных фруктовых дрэў будуць расці ў садзе ззаду яго.

Сачыненне на тэму “Жыццё – выпрабаванне чалавека на чалавечнасць”

Жыццё гэта бясцэнны падарунак, якім трэба шанаваць. Калі зарадзілася жыццё на зямлі, навукоўцы дакладна сказаць не могуць, але яны ведаю, што на суседніх планетах жыцці няма, магчыма, яна была калі, але па нейкіх прычынах знікла. Таму мы павінны шанаваць сваю планету і шанаваць ею. Кожны чалавек павінен радавацца таму, што ён жыве на зямлі, і пры гэтым павінен паважаць не толькі жыццё астатніх людзей, але і кожнага жывёльнага, казуркі і расліны. Трэба разумець, што стварыць нешта штучна і усяліць у яго жыццё немагчыма. Людзі ўжо навучыліся рабіць робатаў, ствараючы ім штучны інтэлект, але ўкласці ў іх душу яны не могуць. Трэба шанаваць сваё ўласнае жыццё, радавацца кожнаму пражытаму дню, і не ў якім выпадку не адбіраць жыццё ў іншых. Ні ў каго няма на гэта права. Жыццё вучыць нас шмат чаму. Урокі жыцця з’яўляюцца самымі павучальнымі. Нездарма кажуць, што жыццё ўсяму навучыць. Тыя людзі, якія добра засвойваюць ўрокі жыцця, становяцца больш удачлівымі, яны разумеюць свае памылкі, аналізуюць іх, і спрабуюць іх больш не здзяйсняць . Як гаварыцца дурань вучыцца на сваіх памылках, а разумны на чужых. Кожны чалавек атрымлівае ад жыцця тое, што заслугоўвае. Што пасееш, тое і пажнеш. Галоўнае ўмець чакаць, рана ці позна ўсё раскідаецца на свае месцы. За цярпенне Гасподзь ўзнагароджвае. Аднак, не ўсе хочуць чакаць, таму дапускаюць шмат памылак. Той , хто хоча ад жыцця ўсё адразу атрымлівае, паступова і вельмі мала. Нездарма гаворыцца на ўсё свой час.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Жыццё”

Жыццё чалавека – самае дарагое , што ён мае. Яно непаўторнае , унікальнае , яно бясцэннае. Жыццё чалавека – Божы дар! Але чамусьці мала хто з нас сур’ёзна задумваецца над тым , як ён жыве , для чаго жыве і што пакіне пасля сябе . Часцей за ўсё чалавек пачынае задумвацца над тым , што такое жыццё , калі за яго плячыма ўжо шмат пражытых гадоў. Усе важныя падзеі , дарагія людзі , мары , якія спраўдзіліся , і тыя , што ніколі ўжо не ажыццявяцца , – усё гэта складае бясцэнны жыццёвы вопыт чалавека . Я мяркую , што на самой справе вельмі важна зразумець , што такое жыццё , калі ты яшчэ вельмі малады і можаш выбіраць , як жыць. Свет поўны бясконцых магчымасцяў , і цяжка знайсці правільны шлях . Усе мы чулі , як людзі ва ўзросце часта са шкадаваннем прызнаюць , што не зрабілі таго , чаго больш за ўсё хацелі , а часу выпраўляць памылкі ўжо няма … Жыццё чалавека – найвялікшая каштоўнасць. Кожны можа раскрыць свае таленты і дамагчыся поспеху , калі будзе вучыцца , развівацца , праяўляць цярпенне і лаяльнасць да іншых . Жыццё сумная без блізкіх людзей , любімых заняткаў , інтарэсаў. Мне здаецца , залатое правіла « Стаўся да іншых так , як бы ты хацеў, каб яны ставіліся да цябе » – гэта універсальны арыенцір на ўсе выпадкі жыцця. Калі ты можаш паставіць сябе на месца іншага чалавека, то ўжо не захочаш прычыніць яму боль. І калі ўсё зразумеюць гэта і будуць прымяняць на практыцы, то жыццё кожнага з нас стане лепш.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Для чаго чалавек жыве на зямлі”

Для чаго жыве чалавек  на зямлі? Гэтае пытанне заўсёды хвалявала людскія сэрцы. Рана ці позна кожны з нас задумваецца над сваёй місіяй у гэтым жыцці. Адны , паміраючы , пакідаюць пасля сябе святло , які не згасае ніколі , а іншыя сыходзяць бясследна , быццам іх і не было зусім. Чаму так адбываецца ? Я лічу , што гэта залежыць атолькі ад таго таго , наколькі  сам чалавек аддае сябе іншым . Адны хочуць забяспечыць толькі сябе і сваякоў , іх маленькі свет абмежаваны толькі самымі блізкімі людзьмі. Такіх не цікавіць , што адбываецца з астатнімі , ці патрэбна камусьці дапамогу. Але ёсць катэгорыя людзей (я павінна заўважыць , што іх вельмі мала ) , якія прывыклі аддаваць сябе свеце. Яны жывуць і працуюць для іншых людзей. Усе людзі зямлі – гэта іх сям’я , і да іх на дапамогу яны прыходзяць заўсёды . Да такіх людзей , мабыць , можна аднесці пісьменнікаў , паэтаў , якія стварылі несмяротныя шэдэўры , каб іншыя не паміралі духоўна , працягвалі жыць . Я веру , што чалавек не памірае , што мы жывем шмат жыццяў , кожная з якіх – выпрабаванне , якое трэба прайсці з гонарам. З жыцця мы чэрпаем не толькі радасці , але і нягоды. Чаму ж лёс нясе нам пакуты , бяды ? Напэўна , кожны заўважаў , што пасля перажытага напружання становішся чысцей душой. Пачынаеш заўважаць такія рэчы , якіх раней не бачыў. Ўспомніце начное неба … Немагчыма апісаць адчуванні , якія выклікаюць зоркі, месяц . Душэўная сум , боль прымушаюць ўсё ўспрымаць па -іншаму. Часам мне здаецца , што ўсе мы ў гэтым жыцці “толькі госці». Адны імкнуцца нешта спасцігнуць , зразумець , іншыя ні на што не звяртаюць увагі. Напэўна , гэта залежыць ад духоўнага вопыту кожнага. Думаю , што людзі з тонкай душой , здольныя тварыць прыгожае , пражылі шмат жыццяў і набылі дастатковы духоўны вопыт. Такія людзі заўсёды адрозніваюцца ад тых , чыя душа мае малы вопыт. Значыць , чалавек жыве , каб набыць вопыт душы.
Continue reading

Сачыненне Дарога, якую я выбіраю

Час не стаіць на адным месцы, прыходзіцца пакідаць бацькоўскую хату і ісці па сваёй дарозе жыцця. Ніводны чалавек не ведае, што яго чакае далей у жыцці, і чаго яму чакаць ад падаранага яму лёсу. Хутка ляцяць гады, хутка растуць дзеці. Яшчэ нядаўна мы хадзілі ў дзіцячы сад, а сення ўжо заканчываем школу. Невядома хто выбярэ сабе які шлях, і як зложыцца яго дальнейшае жыццё.
Continue reading

Сачыненне Дом маёй мары

Кожны чалавек любой краіны мае права на свой дом або кватэру. І пры гэтым мара кожнага чалавека мець свой кут, родныя душы прадметы, знаемыя прасторы, адным словам – свой дом: месца адпачынку і жыцця, месца радасці і гора, месца нараджэння і смерці, адзінае месца ўсяго лёсу. Кожны з нас хоча каб свой кут быў добрым, цёплым і прыгожым. Роднае мястэчка ў кожнага рознае, некаторым людзям дазваляюць фінансавыя сродкі зрабіць яго багатым і прасторным, другім – маленькім і прасценькім. Але якім бы не быў ваш дом – галоўнае, трэба памятаць, што гэта ваш маленькій рай, ваша пабудова, у якую вы уклалі сваю душу, сілы, каханне і дабрыню. І вось па гэтаму дом з’яўляецца часцічкай чалавечай душы, і ён як лепшы сябар раздзеліць з вамі ўсе жыццёвыя цяжкасці. Наш дом мае чатыры прасторныя пакоі – гэта мой, дзіцячы пакой; другі – спальня маіх бацькоў; трэцці – вялікая зала; чацвёрты – кухня. Мой дзіцячы пакой увесь блакітнага колеру, праз яго можна выйсці на балкон. У маім пакоі знаходзяцца –  пісьмовы стол, на якім устаноўлен камп’ютэр, невялікая шафа, ложак. Таксама есць месца для маіх цацак, якія я злажываю у шафу. Спальня маіх бацькоў – чырвонага колеру. У ёй знаходзіцца вялікі ложак, плазменны тэлевізар, вылікая шафа, падстаўка з кветкамі і паліцы з падручнікамі розных пісьменнікаў. Кухня наша зроблена пад колер дрэва. У ёй стаяць не толькі стулы і стол, але яшчэ на палічцы знаходзіцца маленькі тэлевізар. Таксама тут знаходззяца – маразільная камера з халадзільнікам, мікравалновая печка, газавая пліта, электрычны чайнік. Бальшая зала радуе нас і нашых гасцей акварыумам, піянінай і гаваручым папугаем. Я жыву у доме маей мары. Мой дом – мая прыгажосць і ў ім будзе заўсёды чысціня і весялосць.

Сачыненне Дзякуй табе дарагая матуля

Прыгожае слова матуля. Ах колькі ў ім цеплыні і кахання. Маці – твой вобраз не забыць за стагоддзі, а голас твой пяшчотны будзе заўсёды самым дарагім і мілым. Як добра што ёсць маці, есць да каго прыйсці, прытуліцца, абняць, паплакаць…. Самым цудоўным словам у любой краіне, на любой мове з’яўляецца слова – мама. Пра маму можна казаць бясконца. Пра яе прыгожыя вочы, залатыя рукі і добры характар. Для кожнага дзіцяці маці з’яўляецца сэнсам яго жыцця. І якой бы маці не была для свайго дзіцяці яна на заўжды застанецца самай прыгожай і каханай. Маці – падарыла нам жыццё, перажыла з намі ўсе трывогі і радасці. У самы цяжкі час яна заўжды разам з намі. У любую хвіліну яна сэрцам і душою з намі. Як прыемна прыехаць да яе ў госці, пачуць у тэлефоннай трубке яе ветлівы голас, і пачуць усю цеплыню і пяшчоту, якая ідзе ад яе сэрца. І заўсёды, у любым узросце я буду кахаць сваю матулю і буду заўжды ёй дапамагаць. – Дзякуй, маці, за чуласць, дзякуй за дабрыню, дзякуй за каханне…. Ніхто акрамя цябе мяне так не зразумее як ты. Ад самай калыскі ты аддавала ўсю сваю пяшчоту мне і нічога не прасіла наўзамен. А колькі начэй ты не дасыпала, не заплючвала вачэй. Паклон табе, матуля, нізкі паклон. Жыві даражэнькая доўга, як і далей дары цеплюню і пяшчоту. Не крыўдзіце дзеці сваіх матуль, беражыце і прыязжайце часцей да матулі у госці. Парой мы забываем пра сваіх матуль, не разумея што яны сумуюць вечарамі пра нас , губляюць слезы у падушку.
Continue reading

Сачыненне Дзе мой край?

Мой край – гэта месца дзе я з’явіўся на свет, сказаў першае слова, зрабіў першы крок. У родным крае – роднае ўсё: знаёмае дрэўца, сцяжынка дамой, звонкія птушыныя спевы, чыстае паветра, прыгожыя кветкі. І нідзе на ўсёй зямлі няма месца раднее за гэта. Гэта край маіх прадзедаў, маіх бацькоў, мой край, які хутка стане краем маіх дзяцей і унукаў.
Continue reading

сачыненне пра беларускую мову

Беларуская мова з’яўляецца не толькі сродкам для перадачы пачуццяў і думак, абменьвання інфармацыяй, яна з’яўляецца люстэркам жыцця людзей, іх працы, культурнана і грамадскага развіцця народу.
Мова адлюстроўвае псіхіку і мысленне народа, яго жыццёвы вопыт, а таксама эстытычныя і маральна – этычныя нормы.
Беларускі народ ад пакалення да пакалення замацойваў бачанне свету ў сваім слове, выпрацоўваў шмат разнастайных сродкаў каб перадаць сваі пачуцці і думкі. І вось па гэтаму беларускі народ адлюстраваў у сваей роднай мове ўсе асаблівасці свайго жыцця, затронуўшы не толькі прыродныя умовы, але і геаграфію краіны, характары мастацтва і культуры.
Беларускі народ зрабіў сваю моўную культуру не толькі самабытнай, але і багатай. Яна ўвасоблена ў міфічных легендах, народных песнях, мудрых прказках, паданнях, трапных выслоўях, адмысловых загадках, мастацкіх казках, магічна – таямнічых замовах і навуковай літаратуры. Гэта ўсе з’яўляецца моўным скарбам нашай краіны, раскрываннем усей гісторыі беларускага народа, мова далучаіць нам мастацкія вобразы, сведцачь пра беларускі інтэлект,даруць нам эстэтычныя каштоўнасці і дапамагае авалодаць сакрэтамі нашай краіны.
Вось чаго трэба захоўваць духоўную спадчыну беларускага народа, ведаць мову нашых продкаў і звязываць сучаснае не толькі з будучым, але і мінулым.

сачыненне пра восень

Ну, вось і восень прыйшла.І перафарбавала пейзаж за некалькі дзён у рознакаляровыя фарбы. Яшчэ зусім нядаўна лес красаваўся зяленым колерам, а цяпер яго восень змяніла на вогненна – жоўты колер. Пры гэтым кожнае дрэва мае свой цікавы вобраз, быццам бы змяніла свае адзенне.Мноства восеньскіх кветак даруць людзям сваю восеньскую, апошнюю прыгажосць.
З першага верасня дзеці ідуць у школы. У сялян пачынаецца восеньская праца на агародах – збіраюцьвырашчаны ураджай: капаюць бульбу, збіраюць і кладуць у паграбы моркву з буракамі, знімаюць апошнія яблыкі,гатовяць зямлю да зімняга адпачынку.
Восеньскае неба зменіць свой колер, гэтай парой яно становіцца з каждым тыднем усё больш шэрым. Рэдка калі можна заўважыць на ім, у абедзенны час, белыя воблакі. І ўжо у сярэдзіне восені воблакі ператварацца у вялікія цёмна – шэрыя хмары. Сонейка зменіць брыдкі халодны дождж, які будзе бясконца несці кожнаму сумленне. У лістападзе парадзее лес, скіне свой ліставы жоўта – чырвоны нарад. І апошнія лісты на пачарнелых галінах дрэў абляцяць на дол. З-за цемных ялін прыгоніць восеньскі вецер хмарынкі.
Яшчэ некалькі дзен і чорны клін птушак, далека у высокім небе, зробіць свой апошні прашчальны круг і паляціць у цеплыя краіны. Змоўкнуць на доўгі час іх звонкія спевы.
Зверы таксама збіраюцца да зімы. Ваверка ўжо даўно накапіла арэхаў і насушыла лепшых грыбоў. Маленькія мышкі – палёўкі нацягалі ў свае норкі зерня. Вожык нацягаў сабе пад стары пень сухіх лістоў, зрабіўшы з іх сабе цеплую коўдру. Ужо зусім скора пачнуцца першыя маразы.