Сачыненне на тэму “Паход у дэльфінар”

І вось нарэшце ў нашым горадзе адкрылі дэльфінар. Кожны дзень ён прымае вялікую колькасць наведвальнікаў. Сёння ў дэльфінар ідзе мой клас, і мы чакаем чагосьці незвычайнага, займальнага.
Прыходзім, знаходзімся ў велізарнага басейна, дзе жывуць і выступаюць дэльфіны і марскія коцікі.
Дэльфіны – вельмі разумныя млекакормячыя. У дэльфінары гэтых марскіх гігантаў дрэсіроўшчыкі навучылі выконваць розныя трукі.
І вось пачынаецца зачаравальнае відовішча, у якім з эфектнымі нумарамі выступаюць перад намі супрацоўнікі дрэсіроўшчыкі са сваімі гадаванцамі.
Трыбуны дэльфінара запоўненыя гледачамі. Грыміць музыка. Дрэсіроўшчык дэманструе, на што здольныя яго вучні. Марскія коцікі круцяць мячы на носе, дэльфіны гуляюць у валейбол, возяць свайго настаўніка верхам на сабе; высока выскокваючы з вады, скачуць у кольца. У дэльфінарыі не змаўкаюць апладысменты. І, як бы разумеючы падзяка гледачоў, жывёлы з рызыкай, стараннем і спрытам дэманструюць усе, чаму іх навучылі. Кінутыя ў басейн дрэсіроўшчыкам прадметы дэльфіны дастаюць з глыбіні і вяртаюць гаспадарам.
Дзеці і дарослыя ў захапленні. Нам вельмі спадабалася ўяўленне, і мы вырашылі, што калі-небудзь зноў прыйдзем у дэльфінар.

Сачыненне на тэму ” А дзед быў прыгожы”

Як часта нам не ўдаецца знайсці агульную мову з нашымі дзядулямі і бабулямі. Іх жыццёвы вопыт часта здаецца нам састарэлым, таму мы хочам усе рабіць самі. Як-то мы з дзядулем заспрачаліся, чый час цікавей. Ён казаў, што яны будавалі новую краіну, змагаліся за свае ідэалы, а мы цяпер нічым не цікавімся, акрамя сябе і кампутара. А я даказваў, што цяпер значна больш магчымасцяў, а месца для барацьбы і ў наш «абыякавае» стагоддзе знойдзецца. Вось брат мой, напрыклад, на плошчы, у мітынгу ўдзельнічаў, каб праезд студэнтам танней зрабілі. Дык яны ж дамагліся свайго! Значыць, і мы змагаемся!
Continue reading

Сачыненне на тэму “Колер у маім жыці”

Ну, няма ў мяне каханага колеру! Не, і ўсё. Столькі ўсякіх колераў у  свеце, ну, ніяк нельга выбраць адзін і яго кахаць. Вось уяві: летам ідзеш па вуліцы, глядзіш на дрэвы ў парку, і зялёны – твой любімы колер. Ідзеш далей і думаеш, як ты любіш зялёны колер і як добра, што ўсе вакол цябе-такое зялёнае. І раптам ты бачыш, што возера ў тым жа парку – і вось ужо твой любімы колер блакітна-сіні. Без найменшага шкадавання расстаешся ты з зялёным. Але тут ты выпадкова падымаеш галаву і заўважаеш белыя паветраныя аблокі. І наступная думка: «Самы лепшы колер – белы!» А тут ідзе табе насустрач котка, чорная-чорная, гэтакая мініяцюрная Багіра. І табе здаецца, што высакародны чорны – твой любімы колер…
І так кожны дзень… Вось і паспрабуй пасля гэтага зразумець, які ж колер твой любімы! Я, падобна, гэтага не зраблю ніколі. Мне падабаюцца усе колеры свету.

Сачыненне на тэму “Паход у цырк”

Сёння з бацькамі мы адправіліся ў цырк. У самога ўваходу стаялі прылаўкі з цікавымі цацкамі і вясёлымі малюнкамі. Увайдзі ў будынак, мы ўбачылі мноства каляровых ліхтароў і рознакаляровых агеньчыкаў. Па краях прадавалі поп-корн і газірованую ваду. Мы пайшлі на свае месцы. Нарэшце-то ўсе селі. Прадстаўленне пачалося! На сцэну выбеглі два вясёлых блазна і пачалі ўсіх смяшыць пацешнымі жартамі, усе рагаталі без умолку, была вельмі весела! Потым на сцэне выступалі розныя жывёлы, яны выконвалі трукі. А іх украціцелі ўмела з імі спраўлялісі. Захапляльнае відовішча. Цырк працягваўся дзве гадзіны, увесь гэты час мне было вельмі цікава і весела. У канцы прадстаўлення мы пафоткаліся з жывёламі, купілі пару цацак на пямять і шчаслівыя адправіліся дадому. У мяне засталося шмат уражанняў! Мне хочацца пабываць у цырку яшчэ.

Сачыненне на тэму “Чалавек і прырода ў сучаснай беларускай паэзіі”

Беларускія пісьменнікі – майстры пейзажу, іх пейзажная паэзія была наватарскайм з’явай ў беларускай літаратуры. У сучаснай беларускай паэзіі амаль не было прыроды як асноўнага аб’екта малюнка, а ў лірыцы Янкі Купалы і Якуба Коласа прырода займае дамінуючае становішча. Менавіта ў пейзажнай лірыцы выяўляюцца асаблівасці мірасазрэння гэтых выдатных паэтаў.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Водгукі на вершы Янкі Купалы”

Асноўнай тэмай вершаў Янкі Купалы з’яўляецца тэма Беларусі.Паэта хвалююць родны блакітны край, бацькоўская маці – зямля, смутак  і жальба чалавечага жыцця, мінулае і будучае сваёй краіны, яе сучаснасць.

Вершы “Мая малітва” і “Паязджане” народжаны рэальнымі, канкрэтнымі абставінамі. Гэты вершы пранізаны матывамі трывогі і смутка, тугі і трагізму,сілы і кахання, нявер’я ў чалавека, веры ў Бога. Мільёны людзей апынуліся у злыбядусе і бежанстве, беспрыстанні і бездарожжы. Гэта стварае вобраз паязжан.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Характарыстыка верша Роднае слова Янкі Купалы”

Янка Купала у сваім вершы “Роднае слова” пісаў вельмі праўдзіва. У цяперашні час у нашай краіне на вялікі жаль беларуская мова не у пашане. Мова наша зневажаецца. Беларусы павінны заўсёды размаўляць на сваёй роднай беларускай мове і пры гэтам ганарыцца ёю. Я думаю, што аднойчы прыйдзе час, што усе людзі нашай краіны будуць размаўляць на беларускай мове. Бо гэта наша мова, багатая і родная.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Рыбалка”

Я гарадскі жыхар. І як гараджанін я прывык да таго, што мяне заўсёды атачаюць камфорт і цывілізацыя, мне звыклыя шум транспарту, фабрык, заводаў. Побач крамы, прыпынак аўтобуса, тэлефон. Хуткі кругазварот жыцця, чаргаванне дзен, тыдняў, месяцаў. Не паспяваеш азірнуцца – а ўжо прайшоў год, і вось ужо зноў першае верасня, зноў школа і вучоба. І таму моманты «адрыву ад цывілізацыі» вельмі прыемныя і запамінаюцца надоўга. Напрыклад, тое, як мы з татам летам былі на рыбалцы.
Гэтым летам я быў у вёсцы ў бабулі. Як-то на выхадныя прыехаў бацька, і мы вырашылі парыбачыць. Прачнуліся ў той дзень крыху раней. Толькі пачынала днець, і было даволі прахалодна. Мы накінулі курткі, ўзялі вуды, накопанных з вечара чарвякоў, хлеб (таксама для прынады), тэрмас з распаранай пярлоўкай (на яе цудоўна дзяўбуць акуні), невялікае вядро, бутэрброды. Селі на ровары і паехалі да ракі. Там мы знайшлі ціхае месца паміж двума вербамі, размясціліся і закінулі вуды.
Сядзелі мы доўга, чакалі, але паплаўкі ўсе не рухаліся, хаця тата і казаў, што лепш за ўсё дзяўбе на досвітку. Мы мянялі прынаду, зноў закідвалі вуды, але нічога не лавілась. Тата наракаў, што з вечара не прыкарміў рыбу. І тут я падумаў, што нядрэнна было б начапіць на кручок адразу і хлеб, і чарвяка. Так я і зрабіў. Прайшло зусім няшмат часу, і мой паплавок стала цягнуць ўніз. Ура!
Але аказалася, што, калі рыба дзяўбнула, трэба яшчэ здолець правільна выцягнуць вуду, каб здабыча не сарвалася з кручка (падсеч – хуткім і рэзкім рухам падняць вуду ўверх). Папа павіншаваў мяне з пачынаў. Далей справа пайшла весялей. Разы два рыба зрывалася ў мяне з кручка, затое бацька тузаў адну за іншы.
Калі я хацеў выцягнуць вуду ў чарговы раз, каб памяняць прынаду, у мяне гэта не атрымалася. Леска раптам нацягнуўся, а вуда стала пагрозліва хіліцца. «Тата, памагай!» – не вытрымаў я. Ён падскочыў да мяне, і мы сталі разам цягнуць вуду. Я баяўся, што леска проста заблыталася і мы выцягваем якую-небудзь корч (занадта ўжо падазрона ціха вяла сябе рыба, калі гэта была яна). Але вось вуда рэзка тузанулася, потым яшчэ раз. Добра, што вуда мне дасталася моцная, інакш бы яна проста зламалася. «Вядзі асцярожна да берага! – павучаў бацька. – Плаўна!» Я так і рабіў. Вуда вытрымала, леска не парвалася, і на кручку вісела велізарная (як мне падалося) рыбіна – лешч. Я проста не паверыў сваім вачам.
Калі мы прыйшлі дадому і ўзважылі наш улоў, то аказалася, што гэтая вялікая рыба важыла столькі, колькі і ўся дробная. Тата пасмейваўся, а я быў надзвычай ганарлівы сабой: першая рыбалка – і такая ўдалая. Ну і хай кажуць, што навічкам заўсёды шанцуе.
Да канца лета я хадзіў на рыбалку часам сам, часам з сябрамі. Бабуля з задавальненнем рыхтавала рыбныя стравы. Яна яе і варыла і смажыла, і саліла. І кожны раз жадала мне ўдалай рыбалкі. А да майго ад’езду бабуля прыгатавала выдатнага фаршаванага карпа.
Continue reading

Сачыненне на тэму “Хутка апошні званок”

Апошні званок ўжо стаў традыцыйным святам у школьнікаў. Ён апавяшчае аб заканчэнні навучальнага года. Апошні званок-вясёлае і адначасова сумнае свята. Адным ён прадвесціць вакацыі, а для выпускнікоў – пуцёўку ў дарослае жыццё, з мноствам сюрпрызаў, пераадоленнем розных жыццёвых прыпуццяў. Час пралятае непрыкметна, не паспеў зазвінець першы званок, як ты ўжо апынуўся на апошнім. Апошні званок падводзіць выніковую рысу пасля заканчэння вучобы і становіцца пачаткам выпускных экзаменаў, праходжання школьнай практыкі. Для самых малодшых вучняў – прадвеснікам летніх канікул. Але ў любым выпадку, пачаткам чаго-то новага. Усе настаўнікі і вучні збіраюцца ў школьным двары ці ў актавай залі для правядзення ўрачыстай лінейкі. У гэты дзень старшакласнікі развітваюцца са школай і дзяцінствам. Ужо заўтра для іх пачынаецца новае жыццё, поўнае нечаканасцяў. У гэты дзень усе святочна апранутыя: дзяўчаты-у школьную форму, а хлопчыкі-у строгія гарнітуры. Выпускнікі выходзяць у актавую залу па выстраенаму калідоры з першаклашак. У канцы свята старшакласнікі дораць сваім малодшым сябрам з першага класа розныя падарункі, у асноўным гэта-школьныя прыналежнасці (сшыткі, ручкі, каляровыя алоўкі, альбомы для малявання і г.д.). Па заканчэнні свята звычайна тэлефануюць у званочак, ён сімвалічна адлюстроўвае школьны званок. Званочкам звініць першакласніца, якую нясе на руках адзінаццацікласнік. У душы ў кожнага вучня мільгане нейкія сум або смутак, аб не вяртанным дзяцінстве, мінулым навучальным годзе, па радасных момантах, якія адбыліся ў сценах школы за адыходзячы год. Вучні выпускных класаў адпускаюць на вуліцы паветраныя шарыкі, якія ляцяць высока ў неба. А напрыканцы выконваюць свой першы вальс. Дзяцінства сыходзіць, а наперадзе чакае дарослае жыццё.

Сачыненне на тэму “Бывай родная школа”

У гэтым годзе мы заканчваем пачатковую школу. Нам прыйдзецца растацца з нашай першай настаўніцай. Праглядаючы альбом з фатаграфіямі, мне трохі сумна.

Вось мы ў першым класе, якія мы смешныя і пацешныя. Мы прыйшлі вучыцца. Усе чатыры гады мы вучыліся, мы пазнавалі свет, мы разам забаўляліся, сварыліся і мірыліся, крыўдзіліся і радаваліся. Усе чатыры гады мы былі разам з нашай першай настаўніцай.
Continue reading