Сачыненне на тэму ” Прырода восенню”

...

Ва ўсіх часах года ёсць нешта дзіўнае, выдатнае і асаблівае. Але ўсё-такі ў кожнага чалавека ёсць свая любімая пара. Хтосьці любіць цёплае сонечнае лета, радуючыся магчымасці апынуцца на залацістым беразе мора, паплёскацца ў блакітных хвалях, проста прамчацца басанож па лугавой траве. Камусьці больш падабаецца квітнеючая вясна, напоўненая разнастайнасцю вясёлых фарбаў і дзіўных пахаў. Ёсць і тыя, каго зачароўвае халодная прыгажуня – зіма, зіготкая лядзякамі на дахах і белізной снежных гурбаў. А я чамусьці больш за ўсё люблю восень. І не такая ўжо гэта сумная пара, як пісаў знакаміты паэт ; і не заўсёды за акном дождж і сырасць. Для мяне восень – гэта пах вогнішча, на якім смажыцца духмянае мяса; нейкае саблівае паветра і зусім непаўторнае «глыбокае» святло сонца. Але самае галоўнае – гэта царства чырвоных, аранжавых, жоўтых фарбаў. Хіба могуць не зачароўваць погляд гэтыя яркія колеру восені ?  Няўжо камусьці яны навяваюць сум?  Больш за ўсё я люблю пару, калі падае лісце, калі можна не спяшаючыся прайсціся па паркавай алеі, шастаючы залацістымі лісточкамі і напяваючы сам сабе якую-небудзь вясёлую песенку. Мне ў такі час заўсёды хочацца спяваць, шкада, што я не ўмею складаць песні. Гэта значыць ўмею, вядома, простыя і наіўныя дзіцячыя песенькі. А хочацца спяваць што-небудзь прыгожае і каб толькі маё ! Нядаўна я таксама гуляла ў парку і назірала, як падаюць з дрэў бязважкія лісточкі. Кожны з іх зусім не падобны на іншыя. Гэты – маленькі, сціплы , чырвона – карычневы лісток. І ляціць ён неяк ціха і непрыкметна, хаваецца на зямлі ў купцы сваіх таварышаў. А гэты – буйны, яркі, залацісты, з вычварнымі выразамі па баках. Ён падае павольна, горда, кружачыся і пагойдваючыся з боку ў бок. Здаецца, перад тым як зваліцца з галінкі, ён хоча пакрасавацца перад усімі, паказаць, што лепш за іншых. І на сцежцы ляжа на свабоднае месца – каб яго абавязкова заўважылі. Але вось яшчэ зусім зялёны лісточак разгублена кружыцца на ветры , яго кліча і захапляе з сабой агульны палёт. Але ён не ведае напэўна , прыйшло Ці яго час. Быць можа, варта было застацца на галінцы, пацешыць яшчэ трохі погляды мінакоў ? А гэта што за прыгажун – нібы дарагое аздоба з бардовага шоўку ў залаты аправе ? Другі такі ўжо сапраўды цяжка знайсці. А гэтая пара, счапіўшыся тонкімі сцяблінкамі – ручкамі, увесь час трымаецца разам, нібы баючыся страціць адзін аднаго і ні за што не жадаючы расставацца. Яны то ўзлятаюць ўверх, то кружацца ў лёгкім танцы, то імкліва выносяцца наперад, то зноў павольна падаюць ўніз. І ўсе гэтыя рознакаляровыя лісце, танцуючы і пераплятаючыся ў паветры, ціхенька апускаюцца на зямлю. І куды ні паглядзіш – усё вакол выслана нібы маляўнічым бясконцым дываном, кожная нітачка якога акуратна ўплеценая нечымі клапатлівымі ўмелымі рукамі. І баішся прайсціся па ім, каб не парушыць гэтую прыгажосць. Але ўсё-такі наступіць на гэты дыван вельмі хочацца – ужо вельмі ён мяккі і паветраны, злёгку шархоткі, быццам новая сукенка. Сыходзячы з парку, я склала вялікі букет з гэтых восеньскага лісця, каб забраць дадому кавалачак такога цудоўнага свету. Пастаўлю ў вазу і буду доўга любавацца, успамінаючы восеньскі казачны парк. Але перад тым як сысці, затрымаюся няшмат. Бо кажуць, што калі загадаць жаданне, стоячы пад дажджом з лісця, то яно абавязкова збудзецца !

...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


8 − = two

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>