Сачыненне на тэму » Чалавек — гэта цэлы свет»

Па словах Гейнэ: — «Кожны чалавек — гэта свет, які з ім нараджаецца і з ім памірае.Мне хацелася б пагодзіцца з аўтарам дадзеных слоў, але давайце для пачатку разбярэмся чаму я лічу менавіта так.

«Чалавек — гэта свет … » — Я лічу — гэта даволі правільны бок, і нават хачу сказаць — што іншага вызначэння у прынцыпе будзе недастаткова.
У нашай галаве, думкі, фразы, фантазія і многае іншае — мы адрознім ад усіх, мы жывем па свойму — а значыць мы з’яўляемся нечым большым чым проста чалавек.
Але ўсё — ж давайце звернем увагу на слова свет, і на нашы агульныя жаданні.
Кожны чалавек — неабсяжны і неапісальны, у кагосьці вечная вайна, у кагосьці вечны рай, а ў некаторых пераменна.
Як толькі мы сустракаем новага чалавека, мы яшчэ не прывыклі жыць — сумяшчаючы светы пачуццяў і жаданняў.
І стараемся найбольш моцна выцясняць з свайго свету, тыя пачуцці, і тыя жаданні якія перашкаджаюць нам быць побач з тым ці з іншым чалавекам.
За ўсё жыццё мы бачым і сустракаем сотні і мільёны людзей, бачым па тэлевізары, чуем пра людзей — а значыць мы з’яўляемся часткай — чыіх то светаў — а значыць ставімся да іх хай ўскосна і аказваем ўплыў, імкненне, або можа незадаволенасць — а значыць кожнае жыццё, кожны чалавек з’яўляецца чымсьці агульным ад агульнага свету.
Але, мне здаецца нельга сказаць што хавае сусветная гісторыя …
Толькі частка, сусветнай гісторыі — хай малазначныя, хай зусім маленечкая частка але частку.
Адзіна што хочацца дадаць напрыканцы:
У кожнага чалавека ёсць унутраны свет, і знешні які мы імкнёмся і толькі зрэдку мяняем.
Да таго — ж калі, паглядзець на чалавека з біялагічнай боку — можна доўгі час здзіўляцца …
Самае галоўнае — пачуцці якія мы адчуваем, страх, каханне, радасць, смутак, туга — неапісальныя рэчы — якія ствараюцца ў імгненне, і бурацца ў імгненне — якія часам здаюцца бясконцымі, і насычанымі чымсьці несьмяротнае і пагашаць.
Таму чалавек — не што іншае — як цэлы свет , які нам здаецца часам вядомым .
Мы за секунды раімся самі з сабой і прымаем рашэнне — калі яно трэба ў гэтую ж секунду, але ж хтосьці нам падказвае .
А значыць у нашым целе мы не адны — хоць бы таму што мы часам спрачаемся самі з сабой.
Калі б мы былі адзіныя ў сваім целе і былі б толькі чалавекам — мы б ні калі не спрачаліся, і жылі хутчэй за ўсё — як робаты.
Якія створаны толькі рухацца і выконваць зададзеныя кімсьці дзеянні.



Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Комментариев: 1
  1. вероника

    комент

Добавить комментарий


девять − 4 =

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!:

Adblock detector