Сачыненне на тэму “Заход”

...

Кожны дзень пакідае ў нас у душы незабыўнае ўражанне. Часам нам здаецца, што жыццё сумнаё і звычайнаё. Сонца ўзыходзіць і заходзіць не пакідаючы нічога, што магло б нам запомніцца. Але ўсе ж мы адчуваем радасць, не разумеючы чаму. А ўсе таму, што нават нязначнае зносіны з прыродай, нават проста яе ўспрыманне, дорыць нам радасць. Напэўна, таму, што прырода – гэта непачаты крыніца прыгажосці, якая не можа пакінуць абыякавым нават самага чэрствага чалавека.

Дзень падышоў да канца. Надыходзіць самае таямнічае і прыгожае імгненне…
Маленькае сяло адпачывае ад дзённай спекі, і апускаецца адначасова ў рачную сінюю раку. Больш за ўсе я люблю вечар ля ракі таму, што ён у кожнага свой. Мой вечар пачынаецца з легкага подыху ветру – і я разумею, што дзень сканчаецца, што ад берага пальецца прахалода і таемны шэпт дрэў… Мой вечар пачынаецца яшчэ да заходу сонца: ледзь толькі прамяні становіцца чырвоным, небасхіл чырванее.

Такие хвіліны хутка праходзяць, але яны запамінаюцца назаўсёды. Запамінаюцца таямнічасцю – заход нібы дзверы ў таямніцу ночы. Непаўторнасцю – бо кожны заход непаўторны менавіта гэтым, ен і выдатны. І, вядома ж, прыгажосцю. А ў гэты час, пакуль мільёны сэрцаў часта б’юцца, загадкавыя і прамяністыя хмары ахутваюць сонца,а яно, стомлена пакідаючы свой пост, пачынае растварацца, адлюстроўваючы свой святло ў аблоках. Воблакі, ў сваю чаргу, пакуль што не пярэчыла, ўбіраюць у сябе апошнія часцінкі прамяністай ўсмешкі сонца. І нават шэранькія хмаркі, убіраючы ў сябе рэшткі дня, ператвараюцца ў нябеснай прыгажосці букеты самых цудоўных у свеце іскрыстых кветак Потым на сяло спускаюцца змярканне. Спачатку яны празрыстыя, быццам глядзіш на свет праз каляровыя акуляры, а потым яны згушчаюцца, і табе здаецца, што варта толькі паварушыцца, – і сіне-бэзавыя прыцемкі асядуць на скуры.
Гарызонт і неба. Толькі і ўсяго. Яны такія бязмежныя, што дух перахапляе. Яны нясуць вечную крыніцу прыгажосці. А што ж такое прыгажосць? Можа, гэта прывабная знешнасць, можа, душа, можа, прырода, а можа, любоў. Так, усё гэта прыгажосць, але, на мой погляд, прыгажосць – гэта перш за ўсе гармонія. Гармонія ва ўсім ва знешнасці, у душы, прыроды, кахання. Яна вакол: ахутвае нас з галавой адкрываючы перад намі бязмежны прастор, у якім я цяпер назіраю хвалюючы сэрцы заход сонца.

Непаўторна-салодкі пах вячэрняй свежескошенной травы становіцца амаль бачным. Ад неба таксама пачынае веяць даўкім водарам, а на паверхні вады – запальваюцца зоркі. І нішто не здаецца лішнім у гэтую хвіліну: ні недарэчна музыка, ні пах дыму далекага, ні чый-то вельмі рэзкі голас на адлегласці. Заход, як прыемна любавацца ім гадзінамі.

Нічога не здаецца лішнім, так як вячэрняя роўнядзь, адлюстраваная ў вячэрнім небе (менавіта так, а не наадварот), «раскрывае карты»: пачынае, не саромеючыся і не хаваючы нічога, выпраменьваць – Вечнасць. Я не магу апісваць толькі ўбачанае, таксама як не магу проста бачыць, бо я не проста гляджу на гэты вечар – я жыву ім, і ён жыве мной. І я, захопленая нейкай казачным еднасцю з светам, еднасцю са стыхіяй, сама пачынаю адчуваць гэты прысмак Вечнасці – даўкі і трошкі салодкі.

...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


+ 6 = eleven

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>