Сачыненне на тэму » Знак бяды Васіля Быкава»

Сцепаніда і Пятрок Багацька жывуць на хутары Яхімоўшчына, у трох кіламетрах ад мястэчка Выселкі. Іх сын Федзя служыць у танкавых войсках, дачка Феня вучыцца «на доктаршу »у Мінску. Пачынаецца вайна. Хутка пракатваецца на ўсход фронт, прыходзяць немцы. Надыходзіць страшнае ў непрадказальнасці новых бед жыццё. Спачатку немцы гаспадараць толькі ў мястэчку і на хутар ня наведваюцца. Першымі з’яўляюцца « свае» — паліцаі Гуж і Каландзёнак. Каландзёнак калісьці, у пару калектывізацыі, быў пры сельсавеце хлопчыкам на пабягушках. Хоць Гуж даводзіцца Петраку далёкім сваяком, ён груба прыніжае гаспадароў, патрабуючы беспярэчнага падпарадкавання. Пятрок трывае абразы і пагрозы, Сцепаніда трымае сябе горда і з выклікам. Гуж прыгадвае, што яна была калгаснай актывісткай, і пагражае расправай. Нарэшце паліцаі сыходзяць, выпіўшы прынесеную з сабой самагонку. Сцепаніда лае мужа за яго ліслівае паводзіны. Прыход паліцаяў быў не выпадковым — Гуж нагледзеў хутар для пастою нямецкага афіцэра з ко- камандай. Праз некалькі дзён прыязджаюць на цяжкім грузавіку і немцы. Яны загадваюць гаспадарам вымыць хату для афіцэра, саміх жа Сцепаніду і Петрака выганяюць жыць у істопку. Немцы учыняюць поўны разгром у гаспадарцы. Гаспадары са страхам назіраюць усё гэта і чакаюць яшчэ большых бедаў. Калі Сцепаніда спрабуе паказаць , што карова дае мала малака, немцы самі дояць карову і за «супраціў» збіваюць гаспадыню. У наступны раз Сцепаніда ўпотай выдаівае ўсё малако ў траву. Не атрымаўшы малака, фельдфебель прыстрэліў карову. Пакуль немцы важдаюцца з каровінай тушай, Сцепаніда паспявае схаваць за хутарам, у т нары, ацалелага парася. Дапамагае ёй у гэтым глуханямы пастушок Янка. Ноччу Сцепаніда выкрадае вінтоўку кухары і кідае яе ў калодзеж. Назаўтра немцы ператрасаюць ў пошуках вінтоўкі ўсю істопку, забраўшы пры гэтым скрыпку Петрака. Днём яго прымушаюць капаць клазет для афіцэра. Падбадзёраны тым, што афіцэр пахваліў яго за працу, Пятрок вырашаецца ўвечары ісці прасіць скрыпку. Ён доўга гуляе немцам. Скрыпку вяртаюць. Ноччу чуюцца блізкія стрэлы і крыкі : «бандыты ! » Немцы прытасківаюць ў двор застрэленага Янку, невядома з якой прычыны надышоў да хутара. Назаўтра, пасля прыезду пасыльнага на матацыкле, немцы збіраюцца і пакідаюць хутар. Сцепанідзе здаецца, што яна перастае адчуваць сябе ў гэтым свеце, і думае толькі: за што? За што такая кара абрынулася на яе, на людзей? І памяць пераносіць яе на дзесяць гадоў таму . Тады ў Выселках арганізоўвалі калгас. На чарговым сходзе выступаў упаўнаважаны з раёна, лаяў усіх за несвядомасць — акрамя членаў камбед, ніхто ў калгас ня запісваўся. Восьмае сход скончыўся гэтак жа. Праз дзень прадстаўнік акружкама Новік ужыў новы метад арганізацыі калгаса: на камбедзе ставілася пытанне аб раскулачванні тых, хто не хацеў запісвацца. Запалохваючы членаў камбеда часта паўтараюцца словамі « сабатаж », «укланізму », Новік дамагаўся, каб перавага ў галасаванні быў за раскулачванне. На гэтых пасяджэннях прысутнічаў хлопчык на пабягушках пры сельсавеце — пераростак Патапка Каландзёнак, які ўсё пачутае выкарыстаў у сваіх нататках ў раённую газету. З жахам чыталі потым члены камбедзе гэтыя нататкі, падпісаныя псеўданімам селькор. У іх згадваліся многія местачкоўцы, зусім ня кулакі. Але так як яны выкарыстоўвалі наёмную сілу, іх раскулачвалі. Сцепаніда успамінае гора сем’яў, выкінутых з дамоў на снег, які везлі разам з малымі дзецьмі ў невядомасць. Міліцыянт Вася Ганчарык, з мясцовых, пасля таго як раскулачылі сям’ю сваёй каханай дзяўчыны, застрэліўся. Ён быў старэйшым братам Янкі, якому тады было тры гады і якога, які стаў на ўсё жыццё глуханямым, застрэляць немцы на хутары Яхімоўшчына. Успамінае Сцепаніда і тое, як дастаўся ім з Петраком гэты хутар. Ён належаў пану Яхімоўскаму, збяднеламу шляхцічу, самотнаму старому. Сцепаніда з Петраком, пажаніўшыся, працавалі ў старога і жылі ў яго на хутары . Пасля рэвалюцыі пачалі адбіраць у паноў маёмасць і зямлю і дзяліць сярод беднякоў. Хутар дастаўся Багацькам ; з шырокіх зямельных уладанняў, якія Яхімоўскі здаваў у арэнду, Сцепанідзе з Петраком нарэзалі дзве дзесяціны на гары. Каб адвесці ад зямлі бяды, Пятрок паставіў на гары крыж, і народ празваў гэтую гару Галгофай. Калі Сцепаніда прыйшла да Яхімоўскага прасіць прабачэння — яе мучыла сумленне, што яна валодае чужым маёмасцю, — стары адказаў : «Пан Езус даруе ». Сцепаніда апраўдвалася, — маўляў, не ім, дык усё адно іншым б аддалі , а стары вымавіў выпакутаваныя : « Але ж вы не адмовіліся. Грэх квапіцца на чужое ». Яны кармілі старога, заляцаліся за ім, але ён нічога не еў і ў адзін страшны дзень павесіўся ў свіране. У гэты дзень, перад тым як выявіць у свіране старога, Сцепаніда з Петраком знайшлі на полі змёрзлага жаўрука, які ашукаўся першым цяплом. І Сцепаніда вырашыла, што гэта прадвесце бяды, яе знак. Так яно і здарылася. Пала конь, гліністая зямля не нарадзіла, і ўся цяжкая жыццё не прыносіла Багацька ні шчасця, ні радасці. Потым — калектывізацыя з яе людскіх горам , беспрасветная калгасная праца, і вось — вайна. За забітым Янкам прыязджаюць Гуж з Каландзёнкам на падводзе. Гуж загадвае Петраку ісці на працу дабудоўваць зруйнаваны мост. З працы Пятрок прыходзіць ледзь жывы. Ён вырашае выгнаць самагонкі, каб адкупіцца ад паліцаяў. За змеявік для апарата ён абменьвае сваю скрыпку . Але самагонка не дапамагае — паліцаі патрабуюць яго ўсё больш і больш, увальваюцца аднойчы і паліцаі з далёкай вёскі. Не знайшоўшы самагонкі, які ўжо забраў Гуж, «чужыя» паліцаі да паўсмерці збіваюць гаспадароў. Пятрок вырашае скончыць з самагонам — разбівае апарат , адкопваюць схаваную ў лесе бутэльку пяршак, нясе яе дадому, каб палячыць збітую Сцепаніду. Яго ўжо чакае Гуж. Адчай прымушае Петрака выкрыкваць у адрас паліцаяў і немцаў ўсе праклёны, што назапасіліся ў яго на душы. Паліцаі збіваюць яго, цягнуць, напаўжывога, у мястэчка — і назаўжды знікае Пятрок. Знікае чалавек, за ўсё жыццё не зрабіў нікому зла, бязвольны, але ўсё-такі аднойчы дакрануўся да бязлітасным жорнаў гісторыі. Калісьці снежнай зімой затрымаліся нейкія машыны на гасцінцы каля хутара. Людзі з машын зайшлі ў хату пагрэцца. Галоўны з іх, прыгледзеўшыся да цяжкай жыцця гаспадароў, даў ім чырвонец — на лекі для хварэюць дачкі. Гэты чалавек быў старшыня ЦВК Беларусі Чарвякоў. І калі арыштавалі старшыні калгаса Лявона, Сцепаніда сабрала подпісы з калгаснікаў пад лістом аб невінаватасці старшыні і паслала Петрака ў Менск — аддаць ліст Чарвякова і заадно вярнуць доўг — чырвонец . Пятрок спазніўся на дзень — Чарвякова ўжо пахавалі. Сцепаніда, прыйшоўшы ў сябе пасля таго, як б’юць, пасля таго як чула расправу Гужа над Петраком, вырашае помсціць паліцаям, немцам — усім, хто разбурыў і без таго разгубленую жыццё. Яна ведае, што ў моста нехта з мясцовых забраў неразарванымі бомб . Сцепаніда ўпэўненая , што гэта мог зрабіць толькі Карніла. Яна ідзе ў мястэчка, каб паспрабаваць перадаць што-небудзь паесці Петраку ў турму і папрасіць у Карнілы бомбу. Ад турмы яе гоняць, забраўшы перадачу. Хітры Карніла згаджаецца прывезці да яе бомбу на падводзе — у абмен на ацалелага парася. Сцепаніда вырашае бомбай падарваць мост, які ўжо пабудаваны нанова. Сцепаніда да пары закопвае бомбу ў зямлю. У мястэчку яна сустракае канвой, вядучы кудысьці Карнілу, і ў страху вяртаецца дадому, каб схаваць бомбу лепей. Знясіленая, Сцепаніда кладзецца адпачыць у істопцы . У дзверы б’юцца паліцаі, яны патрабуюць, каб яна паказала, дзе бомба. Сцепаніда не адчыняе. Дзверы пачынаюць ламаць, страляюць скрозь яе. Сцепаніда аблівае істопку знутры газай і падпальвае. Думаючы, што бомба ўнутры, паліцаі разбягаюцца. Ніхто не тушыць шугала полымя, баючыся магутнага выбуху бомбы. « Але бомба чакала свайго часу».



Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Добавить комментарий


девять + = 13

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!:

Adblock detector