Водгук па аповесці «Адзін лапаць адзін чунь»

У аповесці “Адзін лапаць, адзін чунь” апісваецца старонка жыцця народа, якая кранае болем чалавечае сэрца. Дарослых і малых хвалюе адно пытанне чаму існуе такая у свеце бойня. Па якой прычыне людзям так цяжка жыць, у чым іх віна, чым змог просты мірны селянін пакрыўдзіць Бога, за што яму такое каранне. Аднак няма у гэтай аповесці кулямётных чэргаў і грукату танкаў, няма параненых і забітых людзей, але людзі напоўнены горам за тых, каго не абыйшла вайна, зачапіла сваім балючым, далёкім рэхам. І гэма мы бачым у занесенай снегам вясковай хаце, тут гора адгукнулася своеасабліва.

Іванка марыць каб дзед зрабіў яму чуні, бо няма чаго насіць бедалагу. Любіць ён свайго дзеда за за дабрату і шчырасць, бяскрыўднасць і чалавечнасць, прастату і розум.Роздум дзеда Міхалкі напоўнены думкамі пра чалавесы лёс, жыццё на зямлі. Ён напраўляе свае  словы да Бога, ён шукае праўду для не вінаватых ні ўчым людзей.

У даннай аповесці пісьменнік паставіў задачу прымірыць вёску і горад, найсці родныя карані.



Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Добавить комментарий


3 − = один

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!:

Adblock detector