Сачыненне на тэму “Лес”

...

Лес прыгожы круглы год. Ён прыгожы зімою, калі цяжкія галіны алей апускаюцца пад цяжарам снегу, а прамыя ствалы соснаў здаюцца бронзавымі ў халодных промнях нізкага студзеньскага сонца. У гэтую пару лес маўклівы і выглядае зусім апусцелых і сумным. Толькі заячыя сляды на снезе ды зрэдку ваўчынае выццё нагадваюць, што яго не пакінуць сваі самыя верныя насельнікі.

Лес прыгожы і вясной, калі ўсё больш сонца пачынае сваю жыватворную працу. Тады ён увесь напаўняецца таямнічымі шолахамі, нябачнымі рухамі разамлелага жыцця. А над усім гэтым гулка раздаецца паўтораны рэхам стук дзятла – вясёлага бубнача вясны. А потым брыняюць ныркі, а потым вяртаюцца з поўдня птушкі і, нарэшце  увесь лес апускаецца ў зялёны і празрысты дым маладой лістоты. Вострыя свежыя стрэлы першай травы прабіваюць жухлыя космы мінулагодняй, і лес напаўняецца шматгалосым шумам, гоманам – гімнам адраджаецца жыцця.

Лес прыгожы летам. У цёплым змроку яго зараснікаў паветра настаялася на паху лісця, травы і смалы. На яго сонечных палянах копяць слодыч чырвоныя пырскі суніцы. З яго ўзлеску адкрываюцца прасторныя палі, дзе ўжо набірае сілу хлебны колас.

Восеньскі лес урачысты і засмучаны. Ён барвяны і залаты. На досвітку дрэвы стаяць па калена ў тумане. З кожным днём усё цішэй птушыныя галасы. Потым надыходзіць пара лістападу – самая сумная, але ўсё ж выдатная пара. І вось лес становіцца зусім празрыстым. Хвоі і елі, якія яшчэ нядаўна, былі не так прыкметныя сярод яркай зеляніны бяроз, дубоў, клёнаў, ізноў выступаюць на першы план ва ўсёй сваёй царскай велічы. І вось настае маўклівы дзень першага снегападу. Снег багата абсыпае касматыя галіны, снег кладзецца паміж каранёў. Лес становіцца сядым і здаецца глыбокім старым, якога пакідаюць апошнія сілы.

Але мы-то ведаем, што гэта зусім не так. Мы ведаем, што нават самая глухая зімовая пара не будзе доўжыцца вечна. Мы ведаем, што наперадзе новая вясна . Так лес вучыць нас мудрай веры ў пастаяннае абнаўленне і адраджэнне жыцця. Значэнне лесу для чалавека выдатна выяўлена ў двух словах – ” зялёны сябар”. Ён не толькі крыніца разнастайнай і каштоўнай сыравін, але і магутны вартаўнік здаровага геаграфічнага асяроддзя, ахоўнае адзенне планеты, галоўны вытворца кіслароду і асноўны паглынальнік вуглякіслага газу. Лес – ўпрыгожванне Зямлі. Вядома, што без ежы чалавек можа пражыць тыдня, без вады – дні, а без паветра – толькі хвіліны. Нездарма ж існуе выраз: неабходны як паветра.

Зберажэнне жывой прыроды, яе ўдасканаленне памнажае не толькі прыгажосць свету, але і абгортваецца карысцю для чалавека, паколькі самога чалавека робіць лепш. Толькі ў поўным адзінстве з навакольным нас светам жыццё становіцца радаснымі святлым.

...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


six − = 2

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>