Сачыненне на тэму “Зіма”

...

Зіма амаль заўсёды прыходзіць раптоўна. Ціха і ўрачыста. Усё ў прыродзе замірае ў прадчуванні яе прыходу. Зямля, растузаная восеньскімі халоднымі дажджамі, начамі замярзае ледзяной скарынкай, ператвараючыся ў суцэльную непраходную золь. І здаецца, што цяжкім чорным хмарам канца не будзе, і ніколі ўжо не адступіць глейкая шэрая моразь. Але нешта мяняецца, становіцца яшчэ больш цямнее, паветра згушчаецца  наэлектрызаваным прадчуваннем. Вось менавіта тады, калі напружанне дасягае невядомай мяжы, прыходзіць зіма. Замест дажджавых кропель свінцовыя хмары пачынаюць губляць снег. Спачатку рэдкія, нясмелыя сняжынкі ласкава кладуцца на зямлю. Паступова сняжынак становіцца больш, ім становіцца цесна, яны зліпаюцца ў шматкі, а хмары, моўчкі, з надзелены спяшаюцца абсыпацца на зямлю снегам. Зямля хутка пакрываецца тоўстай пухнатай коўдрай. Усе тоне ў белізне – і зямля, і неба. І, здаецца, што прырода уздыхае з палёгкай – зіма прыйшла ! І здараецца цуд ! Празь дзірку ў схуднелай хмары прарываецца сонечны прамень! Яркі, магутны, пераможна-радасны! І ўсё выбухае мірыядамі іскрыстых брыльянтаў неспасціжнай чысціні. Снег ззяе ўсімі колерамі вясёлкі, апавяшчаючы ўсё жывое на зямлі аб тым, што самае чароўнае, самы магічны час года ўступіў ў свае правы ! І дрэвы ў парку ўжо не выглядаюць змрочнымі і асуджанымі на смерць. Яны ўтульна ахінуцца ў снежныя шалі і заснулі да вясны. І толькі ў сваіх салодкіх снах яны ўбачаць, як прыйдзе самы светлае свята Нараджэння. І без іх наступіць Новы год, несучы чараўніцтва ў кожны дом, адорваючы доўгачаканымі падарункамі дзяцей і новымі надзеямі – дарослых. Будуць лютаваць студзеньскія завеі, закручваючы ў тугія спіралі калючыя ад марозу снежныя лавіны, падступны лютага шмат разоў падмане раптоўнымі адлігамі, змянялі звонкага маразамі. Адшуміць вясёлая Масленіца, напоўніўшы паветра вабнымі пахамі бліноў і гарачых самавараў. І тады зіма, якая стамілася ад бясконцай чарады святаў, выдаліцца ў свае пенаты Зіма для мяне – гэта пара чараўніцтва. Марозік размаляваў маё акно мудрагелістымі ўзорамі. За акном лёгка і бязважка падаюць з неба сняжынкі. Дрэвы падхопліваюць іх галіны. Уся наша вуліца зімою незвычайна ўрачыстая. Калі ж выйсці ў парк. Як жа там добра. Ялінкі надзелі пышныя снежныя футры. Па – асабліваму прыгожая бярозавая алея. Яна прынарадзена пухнатым, беласнежным снегам, іскрыстым ў промнях сонца. Ад белых асветленых сонечнымі прамянямі ствалоў бяроз мітусіцца ў вачах. На снезе ляжыць некалькі маленькіх галінак. Хутчэй за ўсё, тут нядаўна карміліся бярозавымі ныркамі і завушніцамі нейкія птушкі. Тым, хто ідзе па зімовым парку , напэўна здаецца , што зіма гэта велічны створаны нейкім невядомым чараўніком сабор. Нягледзячы на чароўную прыгажосць зімовага парку, мне за чаго – та сумна . Зімовае сонца так хутка садзіцца, і вось ужо пара ісці дадому. Калі ж хутчэй легчы спаць, то прыйдзе заўтрашні дзень, а пасля школы і хатняга задання я з сябрамі зноў пайду ў госці да зімы.

...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


5 − one =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>